BlogRob

Wonderwoman

Wat een opluchting om eindelijk eens een avonturenfilm te zien waarin een vrouw er boven op slaat wanneer zij geconfronteerd wordt met onderdrukking en terreur. En dus niet afwacht tot een mannelijke held ingrijpt, maar kogelregens en granaten ontwijkend er op af stormt, terwijl de mannen in het haar buurt eerst nog verbijsterd toekijken.
Het verhaal speelt zich grotendeels af aan het eind van de Eerste Wereldoorlog, dus ergens rond 1918. En alles is van mythische proporties, net als de Griekse sagen over Zeus en andere Griekse goden waar deze film losjes op gebaseerd is. De hoofdrol wordt gespeeld door een voormalig fotomodel die niet zozeer goed acteert als wel de rol van Wonderwoman overtuigend belichaamd en een prettige mix vormt van compassie en bovenmenselijke kracht. Die compassie is een belangrijk verschil met andere heldenfilms: in tegenstelling tot haar mannelijke collega’s is haar belangrijkste motivatie om in actie te komen haar mededogen met de mensen die lijden. Dus voorlopig is er voor Wonderwoman nog genoeg werk aan de winkel. Want op deze film zal ongetwijfeld een vervolg komen. Ook gelet op de kreten van aanmoediging van het vrouwelijk deel van het publiek dat gewoonlijk niet zo dol op is op actiefilms maar zich hier kennelijk goed kon inleven in de strijd van Wonderwoman tegen het Kwaad. Een strijd die tegen het eind van de film, wanneer de hoofdfiguur de godin wordt die ze volgens de voorspelling zou worden, mythische proporties krijgt, afgezet tegen de totale waanzin van de Eerste Wereldoorlog. Ondanks de zelfs voor dit genre soms wat onlogische overgangen binnen de de verhaallijn, heb ik me tijdens deze 2 uur en 20 minuten durende film geen seconde geërgerd of verveeld. Intgendeel, na het zien van deze fil is er maar één conclusie mogelijk: de wereld heeft meer wonderwomen nodig!

Ladder naar de hemel als wankel symbool van het menselijk streven naar vervulling en geluk. Dat slaat ook op deze site: alleen tot stand gekomen omdat ik voor een hap-snap benadering heb gekozen. In een eerder stadium voelde ik alleen maar walging door alle mogelijkheden die opdoemden tegenover het streven om recht te doen aan alle mensen met wie ik werkte. Daarom hap-snap. Hetgeen betekent dat er nog al wat ontbreekt op deze site. En is dat erg? Welnee! Er zijn tenslotte veel belangrijker zaken:

Terwijl u dit leest, struinen terroristen het internet af op zoek naar explosieven, wapens en bijval. Naar filmpjes met scènes als hierboven beschreven, kijken ze niet. Dat zou afbreuk doen aan de absolute overtuiging van hun eigen gelijk, waar ze maar al te graag hun leven voor lijken te willen geven. Voor een lied over Gavrillo Princip, de moordenaar van keizer Frans Jozef, schreef ik ooit: …’voor wie een doel zoekt of een doelwit, is er altijd wel een ideaal om voor te sterven.’ Waren we als mensheid maar zo sterk om nergens in te geloven en toch het leven met volle overtuiging te omarmen. Misschien zou dat de hemel op aarde zijn.

 

© foto Vincent Carmiggelt

Tweede Pinksterdag vond er in Klein Bellevue een voorstelling plaats met werk van Harry Bannink ter gelegenheid van een podcast die Gijs Groenteman over deze bijzondere componist heeft samengesteld.
Er waren nummers te horen uit Ja Zuster Nee Zuster, De Stratemakeropzeeshow, JJ de Bom, Klokhuis en nog veel meer.

 Wie was er te horen? Wieteke van Dort, Hans Dorrestijn, Alex Klaasen, Rob Chrispijn, Jan en Keez Groenteman, Aaf Brandt Corstius, Paulien Cornelisse en Christine de Boer, Clean Pete en Diederik Ebbinge en zijn prachtige vrouw.
Dit echtpaar deed een ontroerende versie van Vluchten kan niet meer. Rob Chrispijn zong Stormvloedkering,

3 gedachten over “BlogRob”

  1. Oh ja, dat scherm van die MAC: eerst afnemen met zacht doekje, – weinig – water. Dan helemaal droog poetsen tot alles glimt met droog keukenpapier.. Dan poetsen met anti-statisch doekje….succes M.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *